1. bṛh or , cl. 6. P. ([Dhātup. xxviii, 57]) bṛháti; vṛháti (pf. babarha, vavárha; fut. varkṣyati, varhiṣyati; varḍhā, varhitā; aor. barhīt, avṛkṣat; ind.p. vṛḍhvā, varhitvā, vṛ́hya, barham, várham; Ved. inf. vṛhas: Pass. vṛhyate ; aor. varhi), to tear, pluck, root up (without a prep. only with mūlam, [TS.]; [Āpast.]) : Caus. barháyati (see ni-√ bṛh) : Desid. vivṛkṣati, vivarhiṣati Gr.: Intens. varīvarḍhi, varīvṛhyate, [ib.]
See √ 1. 2. bṛh &c.