vi-vadhá or vī-vadha, m. (prob. fr. √ vadh = vah; cf. vadhu) a shoulder-yoke for carrying burdens, [TĀr.]; [ĀśvGṛ.] &c. (cf. vi- and sav°); a store of grain or hay, provisions &c., [Kāv.]; [Kām.]; [Pañcat.]; a partic. Ekāha, [Vaitān.]; a road, highway, [L.] (vīv°, [Pat.] on [Pāṇ. ii, 3, 12], Vārtt. 1); a ewer, pitcher, [W.]; the income which a king obtains from his subjects, [L.]
vī-vadha, vī-vadhika, vī-vidha, vī-vṛta = vi-vadha &c., qq.vv.