jiṣṇú mfn. (√ ji, [Pāṇ. iii, 2, 139]) victorious, triumphant, winning, [RV.]; [AV.]; [VS.] &c.
(with acc.) vanquishing, conquering, excelling, [Bhartṛ. i, 5]; [Vop. v, 26]
(ifc.) winning, conquering, [MBh. vi], [xiii]
jiṣṇú m. the sun, [L.]
Viṣṇu, [L.]
Indra, [L.]
Arjuna (son of Pāṇḍu), [MBh.]; [BhP. i]
N. of a man, [Rājat. vi, 155]
of a son of Manu Bhautya, [Hariv. 495]
‘of Brahma-gupta's father’, see -ja
of a Vasu, [W.]
cf. parā-.