cl. 1. Ā. ([Dhātup. xviii, 2]) śvetate (occurring only in pr. p. śvetamāna, [Mālatīm.], and in aor. aśvait or aśvitat, p. śvitāná [q.v.] [RV.]; Gr. also pf. śiśvite fut. śvetitā, śvetiṣyate, and aor. aśvetiṣṭa), to be bright or white : Caus. (only aor. aśiśvitat; but cf. śvetaya and śvetita) id., [RV.]
[cf. Lith. szvailýti; Goth. hweits; Germ. weiss; Eng. white.]
See uda-śvít and sūrya-śvít.