cl. 1. P. ([Dhātup. xix, 37]) śnathati (only occurring in pr. Subj. śnathat, Impv. śnathihi, and aor. śnathiṣṭam, °ṭana; Gr. also pf. śaśnātha; fut. śnathitā, °thiṣyati &c.), to pierce, strike, injure, kill, [RV.] : Caus. śnatháyati, °te (aor. aśiśnat, śiśnáthat) id., [ib.] : Desid. śiśnathiṣati Gr.: Intens. śāśnathyate, śāśnatti, [ib.]