cl. 1. P. khánati (impf. ákhanat; perf. cakhāna, 3. pl. cakhnur, [R. i]; Ā. cakhne, [Pāṇ. vi, 4, 98]; pr. p. Ā. khánamāna, [RV. i, 179, 6]; [MBh. iii, 1897]; Impv. khanatāt, [AitBr.] [[Pāṇ. vii, 1, 44], [Kāś.]]; Pot. khanyāt or khāyāt, [Vop.]; Pass. khāyáte [[TS. vi]; [ŚBr. iii]] or khanyate, [MBh. xii]; [R.]; [Pañcat.]; inf. khanitum, [Pañcat.]), to dig, dig up, delve, turn up the soil, excavate, root up, [RV.]; [VS.]; [AV.] &c.; to pierce (said of an arrow), [Bhartṛ.] (v.l.) : Caus. khānayati (once khan°, [R. ii, 80, 12]), to cause to dig or dig up, [ŚāṅkhŚr.]; [MBh.] &c.: Desid. cikhaniṣati, [Pāṇ. vi, 4, 42], [Kāś.] : Intens. caṅkhanyate or cākhāyate, [Pāṇ. vi, 4, 43]; caṅkhanti or cākhāti, [Vop.]
[cf. χαίνω, χανῶ, χώννυμι; Old Germ. ginēm, ginōm; Mod. Germ. gähne; Angl.Sax. cina, cinan; Lat. cuniculus, canalis.]