| svāya | स्वाय | (cf. 2. sva) Nom. Ā. °yate = sva ivācarati, he acts like himself or his own kindred, [Vop.] |
| svāyasa | स्वायस | sv-āyasá mfn. made of good metal (as a knife), [RV.]; [AV.] |
| svāyava | स्वायव | m. patr. fr. sv-āyu, [PañcavBr.] |
| svāyambhū | स्वायम्भू | = svāyambhuva above, [MW.] |
| svāyatta | स्वायत्त | mfn. dependent on one's self, being under one's own control (-tva n.), [Kathās.]; [Daś.]; [Rājat.] &c. |
| uncontrolled by others, one's own master, [MW.] |
| &c. See p. 1277.col. 3. |
| svāyambhuvī | स्वायम्भुवी | (ī), f. Ruta Graveolens, [L.] |
| svāyambhuva | स्वायम्भुव | mfn. (fr. svayambhū) relating to Svayam-bhū or the Self-existent, derived from the Self-existent (i.e. Brahman), [MBh.]; [Kāv.] &c. |
| relating to or derived from Manu Svāyambhuva, [MBh.]; [Hariv.]; [Pur.] |
| m. ‘son of Svayam-bhū’, N. of various sages (esp. of the first Manu, of Marīci, Atri, Nārada &c.), [ib.] |
| (am), n. N. of a Śaiva Tantra. |
| svāyattīkṛ | स्वायत्तीकृ | svāyattī-√ kṛ P. -karoti &c., to make subject to one's self, [Uttamac.] |
| svāyattatva | स्वायत्तत्व | svāyatta—tva n. |
| svāyambhuvamanupitṛ | स्वायम्भुवमनुपितृ | svāyambhuva—manu-pitṛ m. ‘father of Manu Svāyambhuva’, N. of Brahmā, [MW.] |
| svāyambhūkṣetramāhātmya | स्वायम्भूक्षेत्रमाहात्म्य | svāyambhū—kṣetra-māhātmya w.r. for svayambh° (q.v.) |