| mṛc | मृच् | (cf. √ marc) cl. 10. P. marcáyati (cl. 4. P. mṛcyati [?] [JaimBr.]; Prec. mṛkṣīṣṭa), to hurt, injure, annoy, [RV.]; [AV.]; [GṛS.] |
| mṛ́c f. threatening or injury, [RV. viii, 67, 9] ([Sāy.] ‘a snare’). |
| in comp. for 2. mṛd. |
| mṛcaya | मृचय | mfn. liable to destruction or decay, perishable, [AitBr.] |
| mṛccaya | मृच्चय | mṛc-caya &c. See under 1. mṛd, p. 830, col. 1. |
| mṛc—caya m. a heap of earth, [KātyŚr.], Sch. |
| mṛcchakaṭikā | मृच्छकटिका | mṛc—chakaṭikā f. (for śak°) ‘clay-cart’, N. of a celebrated Sanskṛt drama (supposed to be one of the oldest) by king Śūdraka |
| mṛcchilāmaya | मृच्छिलामय | mṛc—chilā-maya (for śil) mf(I)n. made of clay and stone, [Pañcar.] |
| mṛcchakaṭikāsetu | मृच्छकटिकासेतु | mṛc—chakaṭikā—setu m. N. of a Comm. on it by Lallā-dīkṣita. |