| avasya | अवस्य | Nom. P. (p. dat. sg. m. avasyate) to seek favour or assistance, [RV. i, 116, 23.] |
| Nom. P. See 1. ávas. |
| avasyu | अवस्यु | avasyú mfn. desiring favour or assistance, [RV.]; [VS.] ([v, 32] and [xviii, 45] nom. sg. m. °syū́ḥ) |
| (said of Indra) desirous of helping or assisting, [RV. iv, 16, 11] and [v, 31, 10], (cf. [Pāṇ. vi, 1, 116]) |
| avasyú (us), m. N. of a Ṛṣi (with the patron. Ātreya, composer of the hymn, [RV. v, 31]). |
| avasyú See 1. ávas. |
| avasyand | अवस्यन्द् | ava-√ syand Ā. (p. -syandamāna) to flow or trickle down, [BhP.] |
| avasyandana | अवस्यन्दन | ava-syandana n. (g. gahādi, q.v.) |
| avasyandita | अवस्यन्दित | ava-syandita n. (in rhetoric) attributing to one's own words a sense not originally meant, [Sāh.]; [Daśar.] &c. |